Edoksaban w porównaniu z warfaryną u pacjentów z migotaniem przedsionków AD 8

W porównaniu z edoksabanem w dużych dawkach edoksaban w małych dawkach wiązał się ze znacznie niższym odsetkiem krwawień, w tym z dużym krwawieniem, krwawieniem wewnątrzczaszkowym oraz poważnym lub istotnym klinicznie krwawieniem. Nie było znaczących różnic między dwoma grupami edoksabanu pod względem liczby zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych i śmierci z jakiejkolwiek przyczyny. Dyskusja
W tej próbie oba schematy edoksabanu były nie gorsze niż dobrze zarządzana warfaryna (mediana czasu w zakresie terapeutycznym, 68,4% okresu leczenia) w zapobieganiu udarowi lub ogólnoustrojowemu zatorowi; schematy edoksabanu w dużych dawkach były zwykle skuteczniejsze niż warfaryna. Częstość udaru niedokrwiennego była podobna w przypadku dużych dawek edoksabanu i warfaryny, ale była wyższa w schemacie edoksabanu w małej dawce. Częstość występowania udaru krwotocznego i częstości zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych była istotnie niższa w przypadku obu schematów edoksabanu niż w przypadku warfaryny.
W porównaniu z warfaryną, edoksaban był związany ze stale niższymi, zależnymi od dawki wskaźnikami wszystkich rodzajów krwawień, w tym dużymi krwawieniami, krwawieniem wewnątrzczaszkowym i krwawieniem zagrażającym życiu. Jedynym wyjątkiem było krwawienie z przewodu pokarmowego, które występowało częściej z edoksabanem w dużych dawkach, ale rzadziej z niską dawką edoksabanu niż z warfaryną. Wskaźniki wyników klinicznych netto, które były kompozycjami zdarzeń sercowo-naczyniowych, zgonu z jakiejkolwiek przyczyny lub krwawienia, były znacząco niższe w obu schematach edoksabanu niż w przypadku warfaryny. Bardzo niski wskaźnik brakujących danych (0,5%) podkreśla solidność tych obserwacji. 13 .14
Pierwotne wyniki dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa były spójne w obrębie głównych podgrup, w tym tych zdefiniowanych zgodnie z cechami demograficznymi pacjentów, ryzykiem udaru (określonego przez wynik CHADS2) i regionem geograficznym, z trzema ważnymi wyjątkami. Po pierwsze, pacjenci, którzy wcześniej nie otrzymywali antagonistów witaminy K mieli znacznie mniej udaru lub ogólnoustrojowych epobowych zdarzeń z dużą dawką edoksabanu niż z warfaryną, podczas gdy wskaźniki były podobne u pacjentów, którzy wcześniej otrzymywali antagonistę witaminy K. Po drugie, jednoczesne stosowanie amiodaronu i edoksabanu w małej dawce, a także jednoczesne stosowanie kwasu acetylosalicylowego i edoksabanu w małej dawce, zwiększyło wpływ leczenia edoksabanem o małej dawce – co prawdopodobnie wiązało się ze skromnym wzrostem poziomy edoksabanu z amiodaronem15 i zwiększone zapobieganie udarowi za pomocą aspiryny.11 Po trzecie, zmniejszenie dawki edoksabanu u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, masą ciała 60 kg lub mniej, lub jednoczesne stosowanie inhibitorów glikoproteiny P wiązało się ze zmniejszeniem ryzyko krwawienia przy zastosowaniu obu schematów
[hasła pokrewne: anatomia palpacyjna, difenhydramina, anatomia palpacyjnaia estetyczna ]

Powiązane tematy z artykułem: anatomia palpacyjna difenhydramina dzianina dresówka