Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 6

Żaden z pacjentów otrzymujących dawki wektora adenowirusowego o szacowanej wielości infekcji 1, 10 lub 100 (kohorty 1, 2 i 3) nie miał lokalnych objawów lub objawów. Dwaj pacjenci (pacjenci 10 i 12) w grupie 4 (grupa z najwyższą dawką) wykazywali objawy i objawy działania toksycznego w ciągu 12 do 24 godzin po podaniu dawki. Jeden pacjent (pacjent 10) miał ból ucha i zapalną błonę bębenkową; drugi (pacjent 12) miał ból szczęki i czułość kąta żuchwy (węzłowa); objawy te występowały po stronie ipsilateralnej w miejscu podania wektora. Kontrola wzrokowa przez specjalistę od ucha, nosa i gardła, która nie była świadoma schematu dawkowania i objawów u pacjentów, wykazała jednostronne stwardnienie błony śluzowej nosa i zwiększenie wrażliwości śluzówki i wydzieliny, które były ograniczone do nozdrza traktowanego wektorem. Maksymalne objawy i objawy wystąpiły po 48 do 96 godzinach, a całkowite ustąpienie nastąpiło w ciągu trzech tygodni. Więcej informacji na temat poszczególnych pacjentów można znaleźć w NAPS. Płukanie nosa i pomiary komórek i cytokin
Nie obserwowano różnicy w całkowitej liczbie komórek ani w ilości interleukiny-1., interleukiny-6, interleukiny-8 i interleukiny-10 w płynie do płukania nosa w dniach od do 6 po podaniu wektora lub nośnika w dowolnej kohorcie . Nozdrza leczone wektorem w kohorcie o największej dawce miały większy wzrost całkowitej liczby komórek, neutrofilów, interleukiny-6 i interleukiny-8 w odpowiedzi na biopsję nosa niż nozdrza traktowane nośnikiem, co sugeruje, że adenowirus wektor zagruntował nabłonek pod kątem odpowiedzi zapalnej.
Albumina w płynie donosowo-płuczkowym
Rysunek 4. Rysunek 4. Średnia (. SE) Zmiana z linii podstawowej w zawartości albumin w płynie do nosa-płuca w ciągu sześciu dni po podaniu nośnika (pręty otwarte) lub wektora (pręty pełne) wyrażona jako procent zmiany z Wartości przed Leczeniem. Wartości dla kohort 1, 2 i 3 (pacjentów od do 9) i kohorty 4 (pacjentów 10, 11 i 12) przedstawiono osobno. Dwoje pacjentów (pacjentów 10 i 12) w grupie 4, u których stwierdzono oznaki i objawy zapalenia lub uszkodzenia nosa, wykazano, że ich dane można porównać ze średnimi danymi dla kohorty 4. Poziom linii podstawowej albuminy w płukaniu nosa płyn w każdej z przedstawionych grup był następujący: kohorty 1, 2 i 3, 12,0 .g na mililitr w traktowanym nośnikiem nozdrze i 12,2 .g na mililitr w traktowanym wektorowo nozdrzu; kohorty 4, 2,4 i 6,4 .g na mililitr; oraz Pacjenci 10 i 12, 2,5 i 4,2 .g na mililitr.
Nie stwierdzono zmian w stężeniu albuminy w płynie do płukania nosa u pacjentów od do 9 (kohorty 1, 2 i 3) po podaniu wektora lub nośnika w dniach od do 6, w porównaniu z wartościami w linii podstawowej ( Rysunek 4). Natomiast w kohorcie o najwyższej dawce (kohorta 4) stężenie albuminy podwoiło się w nozdrzach traktowanych wektorem, ale nie u osób leczonych zaróbką. Ten wzrost był w przybliżeniu trzykrotny w dwóch objawowych pacjentach (pacjenci 10 i 12).
Histopatologiczna analiza próbek pobranych z nosa-biopsji
Nie było różnicy w liczbie komórek zapalnych w nabłonku lub warstwie podśluzowej pomiędzy próbkami biopsji z nozdrzy traktowanych wektorem adenowirusowym a tymi leczonymi nośnikiem w dowolnej kohorcie.
Przeciwciała w surowicy do adenowirusa
Jeden pacjent (pacjent 10) w kohorcie o największej dawce miał wzrost (od 1:80 do 1: 1280) w miano przeciwciał neutralizujących 21 dni po podaniu wektora.
Dyskusja
W tej podwójnie zaślepionej, kontrolowanej przez pojazd próbie wektora adenowirusowego u pacjentów z mukowiscydozą, znaleźliśmy dowody molekularne na niskowydajny transfer genu i ekspresję normalnego mRNA CFTR w nabłonku nosa, ale nie było znaczącej korekcji funkcjonalnej nieprawidłowości w transport jonów
[podobne: studia medyczne ile trwają, poradnia uzależnień wrocław, mednet ]

Powiązane tematy z artykułem: mednet poradnia uzależnień wrocław studia medyczne ile trwają