Wentylacja nieinwazyjna w ostrych zaostrzeniach przewlekłej obturacyjnej choroby płuc czesc 4

Te same leki podawano w dwóch grupach (antybiotyki podawano 32 pacjentom w standardowej grupie leczenia i 27 w grupie nieinwazyjnej wentylacji, wziewne lub dożylne leki sympatykomimetyczne odpowiednio 30 i 29 pacjentom w obu grupach, kortykosteroidy do 24 i 26 pacjentów, środki moczopędne do 17 i 24 pacjentów oraz aminofilina do 24 i 26 pacjentów). Wyniki kliniczne
Tabela 2. Tabela 2. Pacjenci wymagający intubacji dotchawiczej po przydzieleniu do standardowego leczenia lub wentylacji nieinwazyjnej, według uczestniczącego ośrodka. Trzydziestu jeden z 42 pacjentów (74 procent) w standardowej grupie wymagało intubacji dotchawiczej, w porównaniu z tylko 11 z 43 pacjentów (26 procent) w grupie nieinwazyjnej wentylacji (P <0,001). Continue reading „Wentylacja nieinwazyjna w ostrych zaostrzeniach przewlekłej obturacyjnej choroby płuc czesc 4”

Wentylacja nieinwazyjna w ostrych zaostrzeniach przewlekłej obturacyjnej choroby płuc cd

W obu grupach stwierdzono obecność jednego głównego kryterium wskazującego na potrzebę intubacji i wentylacji mechanicznej, a po pierwszej godzinie leczenia obecność dwóch mniejszych kryteriów uznano za wskazującą na potrzebę intubacji. W grupie nieinwazyjnej wentylacji jednak, jeśli kryterium było obecne po wycofaniu wspomagania wentylacji, można je ponownie wprowadzić. Jeśli kryterium utrzymywało się po wznowieniu wentylacji, przeprowadzono intubację. Pacjenci, którzy potrzebowali intubacji dotchawicznej, wentylowano mechanicznie w trybie wspomagania kontroli i odstawiano od piersi przy pomocy wspomagania ciśnieniem. Kontynuacja
Częstość oddechów, wynik encefalopatii i poziomy gazów we krwi tętniczej określano 1, 3 i 12 godzin po rozpoczęciu leczenia. Continue reading „Wentylacja nieinwazyjna w ostrych zaostrzeniach przewlekłej obturacyjnej choroby płuc cd”

Wentylacja nieinwazyjna w ostrych zaostrzeniach przewlekłej obturacyjnej choroby płuc ad

Ponadto pacjenci, którzy odmówili poddania się intubacji dotchawiczej, niezależnie od początkowego podejścia terapeutycznego, zostali wykluczeni z badania. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do leczenia standardowego lub standardowego oraz wentylacji wspomaganej ciśnieniem przez maskę twarzową. Losowe przydziały zostały wykonane z zapieczętowanymi kopertami.
Standardowe leczenie
Pacjenci przypisani do grupy leczonej standardem otrzymywali tlen ograniczony do maksymalnego natężenia przepływu 5 litrów na minutę, za pomocą końcówek do nosa, w celu osiągnięcia poziomu wysycenia krwi tętniczej powyżej 90 procent. Leki zawierały podskórną heparynę, antybiotyki i leki rozszerzające oskrzela (podskórna terbutalina, aerozolowany i dożylny albuterol i kortykosteroidy lub dożylnie aminofilina lub oba), z korektą zaburzeń elektrolitowych. Continue reading „Wentylacja nieinwazyjna w ostrych zaostrzeniach przewlekłej obturacyjnej choroby płuc ad”

Wentylacja nieinwazyjna w ostrych zaostrzeniach przewlekłej obturacyjnej choroby płuc

Intubacja dotchawicza i wentylacja mechaniczna mogą być procedurą ratującą życie. Jednak stosowanie sztucznych dróg oddechowych może prowadzić do powikłań infekcyjnych i urazów tchawicy.1-3 Wentylacja nieinwazyjna to alternatywne podejście opracowane w celu uniknięcia tych powikłań u pacjentów z ostrą niewydolnością oddechową.4-9 Jest często stosowane w ostrych przypadkach. zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, ponieważ takie zaostrzenia mogą być szybko odwrócone i ponieważ hiperkapniczna niewydolność oddechowa, która występuje u pacjentów z tym zaburzeniem, wydaje się dobrze reagować na nieinwazyjną wentylację.8,10-16 Większość badań dotyczących nieinwazyjnej wentylacji u pacjentów z ostrą niewydolnością oddechową nie została wybrana losowo. 5,7,8,12-15 Wyniki naszego poprzedniego badania kliniczno-kontrolnego sugerują, że takie podejście może zmniejszyć potrzebę intubacji dotchawiczej i długości pobyt w szpitalu.6 Jedno niedawne prospektywne, randomizowane badanie wykazało zmniejszenie śmiertelności z zastosowaniem wentylacji nosowej u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, gdy pacjenci, którzy nie mogli tolerować zabiegu, zostali wykluczeni z porównania16. Jednak potencjalne korzyści z wentylacja nieinwazyjna pod względem zmniejszonej chorobowości, umieralności i hospitalizacji nie została w pełni nakreślona.17 Dane te są szczególnie ważne ze względu na praktyczne i techniczne trudności, jakie mogą napotkać w tej nowej formie terapii. Continue reading „Wentylacja nieinwazyjna w ostrych zaostrzeniach przewlekłej obturacyjnej choroby płuc”

Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 9

Dowody transdukcji w komórkach oskrzeli mogą prawdopodobnie odzwierciedlać zwiększoną skuteczność przenoszenia genów w nabłonku dolnych dróg oddechowych w porównaniu z nabłonkiem nosa, jak doniesiono u gryzoni.12,18 Alternatywnie, uszkodzenie nabłonka dróg oddechowych może znacznie zwiększyć transfer genu przez ścieranie odpowiednie komórki docelowe (tj. powierzchowne komórki kolumnowe) i eksponowanie wektora na komórki podstawowe, które łatwiej ulegają transdukcji, ale nie normalnie eksprymują CFTR.35 Zatem dane dotyczące transdukowanego nabłonka z wcześniej traumatyzowanych obszarów mogą nie być reprezentatywne dla transferu genów do nienaruszonego, nieuszkodzonego nabłonka, takiego jak traktowany w naszym badaniu. Podsumowując, transfer genów za pośrednictwem adenowirusa-wektor do nabłonka nosa dotkniętego mukowiscydozą jest nieskuteczny. Jedną potencjalną strategią rozwiązania tego problemu byłoby ukierunkowanie wektorów adenowirusowych na podstawowe komórki. Inne wymagałyby próby rozróżnienia komórek podstawowych na komórki kolumnowe. Continue reading „Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 9”

Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 8

Nie obserwowano zmiany odsetka inhibicji PD przez amiloryd w kohortach 3 i 4, co sugeruje korektę transportu sodu. Tak więc w tych kohortach wykryto transfer genów za pośrednictwem wektora, ale jego skuteczność była zbyt niska, aby poprawić działanie chlorków lub transportów sodu związanych z mukowiscydozą. Nie wykazano ogólnoustrojowych efektów toksycznych u żadnego z pacjentów i nie zaobserwowano miejscowych efektów toksycznych w kohortach otrzymujących trzy najniższe dawki. Jednak u dwóch z trzech pacjentów w kohorcie o największej dawce wystąpiły objawy miejscowych działań toksycznych w błonie śluzowej, zmniejszone podstawowe wartości PD i zwiększony strumień albuminy w płynie uzyskanym następnie przez płukanie z nozdrzy traktowanych wektorem – obserwacje odpowiadające uszkodzeniom nabłonka.29,41,42 Zespół nie był związany ze zwiększoną liczbą białych krwinek lub stężeniem cytokin w płynie do płukania nosa lub z naciekami komórkowymi związanymi z bardziej przewlekłym działaniem toksycznym (trwającym od 3 do 21 dni), które miały zostały zidentyfikowane w badaniach na zwierzętach.18-20 Szybki początek zespołu, podobnie jak ciężka zapalna reakcja płucna na Ad-CFTR, podobny wektor adenowirusowy, u pacjenta opisanego przez Crystal i wsp., 15 w połączeniu z niedawnymi badaniami na zwierzętach , 43 sugeruje neurogenną przyczynę zapalną.
Dokonano trzech obserwacji, które mogą dotyczyć bezpieczeństwa użytego wektora. Continue reading „Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 8”

Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 7

Brak tropizmu adenowirusa-wektora dla powierzchniowych komórek słupkowych 35, które normalnie wyrażają CFTR 36 wyjaśnia tę porażkę. Tego problemu nie da się pokonać po prostu zwiększając dawkę wektora, ponieważ najwyższa stosowana dawka (z szacowaną wielokrotnością zakażenia 1000) była związana z odpowiedziami zapalnymi u dwóch z trzech pacjentów; ponadto badania na zwierzętach wskazują na szerokie spektrum efektów toksycznych przy wyższych dawkach.18-20 Szczególną uwagę poświęcono projektowaniu, produkcji i administracji używanym wektorem. Dzięki swojemu silnemu promotorowi, ten wektor był całkowicie skuteczny w korygowaniu mukowiscydozy związanych z transportem chloru35 i sodu w nabłonku dróg oddechowych in vitro.37 Wytworzono trzy oddzielne partie wektora 21, 38 i testowano na miano oraz na skuteczność CFTR. transfer genów w dwóch niezależnych miejscach przed ich użyciem. Adekwatność podawania wektora i żywotność wektora potwierdzono przez jego wykrycie w nozdrzach traktowanych wektorem do osiem dni po podaniu dawki. Continue reading „Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 7”

Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 6

Żaden z pacjentów otrzymujących dawki wektora adenowirusowego o szacowanej wielości infekcji 1, 10 lub 100 (kohorty 1, 2 i 3) nie miał lokalnych objawów lub objawów. Dwaj pacjenci (pacjenci 10 i 12) w grupie 4 (grupa z najwyższą dawką) wykazywali objawy i objawy działania toksycznego w ciągu 12 do 24 godzin po podaniu dawki. Jeden pacjent (pacjent 10) miał ból ucha i zapalną błonę bębenkową; drugi (pacjent 12) miał ból szczęki i czułość kąta żuchwy (węzłowa); objawy te występowały po stronie ipsilateralnej w miejscu podania wektora. Kontrola wzrokowa przez specjalistę od ucha, nosa i gardła, która nie była świadoma schematu dawkowania i objawów u pacjentów, wykazała jednostronne stwardnienie błony śluzowej nosa i zwiększenie wrażliwości śluzówki i wydzieliny, które były ograniczone do nozdrza traktowanego wektorem. Maksymalne objawy i objawy wystąpiły po 48 do 96 godzinach, a całkowite ustąpienie nastąpiło w ciągu trzech tygodni. Continue reading „Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 6”

Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 5

Przeciwnie, średnia podstawowa PD zmniejszyła się o 15,1 . 1,6 mV po podaniu wektora w najwyższej dawce (kohorty 4, w tym Pacjenci 10, 11 i 12, szacowana wielość infekcji, 1000). Nie stwierdzono istotnych zmian w PD nabłonka traktowanego nośnikiem w dowolnej kohorcie. Hamowanie przez Amiloride
Nie stwierdzono zmiany odsetka inhibicji podstawowego PD za pomocą amilorydu, blokera kanału sodowego po leczeniu wektorem lub podłożem w dowolnej kohorcie (hamowanie w kohorcie 4, 69,5 . 2,7% przed leczeniem wektorem i 68,5 . Continue reading „Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 5”