Wentylacja nieinwazyjna w ostrych zaostrzeniach przewlekłej obturacyjnej choroby płuc

Intubacja dotchawicza i wentylacja mechaniczna mogą być procedurą ratującą życie. Jednak stosowanie sztucznych dróg oddechowych może prowadzić do powikłań infekcyjnych i urazów tchawicy.1-3 Wentylacja nieinwazyjna to alternatywne podejście opracowane w celu uniknięcia tych powikłań u pacjentów z ostrą niewydolnością oddechową.4-9 Jest często stosowane w ostrych przypadkach. zaostrzenia przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, ponieważ takie zaostrzenia mogą być szybko odwrócone i ponieważ hiperkapniczna niewydolność oddechowa, która występuje u pacjentów z tym zaburzeniem, wydaje się dobrze reagować na nieinwazyjną wentylację.8,10-16 Większość badań dotyczących nieinwazyjnej wentylacji u pacjentów z ostrą niewydolnością oddechową nie została wybrana losowo. 5,7,8,12-15 Wyniki naszego poprzedniego badania kliniczno-kontrolnego sugerują, że takie podejście może zmniejszyć potrzebę intubacji dotchawiczej i długości pobyt w szpitalu.6 Jedno niedawne prospektywne, randomizowane badanie wykazało zmniejszenie śmiertelności z zastosowaniem wentylacji nosowej u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, gdy pacjenci, którzy nie mogli tolerować zabiegu, zostali wykluczeni z porównania16. Jednak potencjalne korzyści z wentylacja nieinwazyjna pod względem zmniejszonej chorobowości, umieralności i hospitalizacji nie została w pełni nakreślona.17 Dane te są szczególnie ważne ze względu na praktyczne i techniczne trudności, jakie mogą napotkać w tej nowej formie terapii. Continue reading „Wentylacja nieinwazyjna w ostrych zaostrzeniach przewlekłej obturacyjnej choroby płuc”

Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 7

Brak tropizmu adenowirusa-wektora dla powierzchniowych komórek słupkowych 35, które normalnie wyrażają CFTR 36 wyjaśnia tę porażkę. Tego problemu nie da się pokonać po prostu zwiększając dawkę wektora, ponieważ najwyższa stosowana dawka (z szacowaną wielokrotnością zakażenia 1000) była związana z odpowiedziami zapalnymi u dwóch z trzech pacjentów; ponadto badania na zwierzętach wskazują na szerokie spektrum efektów toksycznych przy wyższych dawkach.18-20 Szczególną uwagę poświęcono projektowaniu, produkcji i administracji używanym wektorem. Dzięki swojemu silnemu promotorowi, ten wektor był całkowicie skuteczny w korygowaniu mukowiscydozy związanych z transportem chloru35 i sodu w nabłonku dróg oddechowych in vitro.37 Wytworzono trzy oddzielne partie wektora 21, 38 i testowano na miano oraz na skuteczność CFTR. transfer genów w dwóch niezależnych miejscach przed ich użyciem. Adekwatność podawania wektora i żywotność wektora potwierdzono przez jego wykrycie w nozdrzach traktowanych wektorem do osiem dni po podaniu dawki. Continue reading „Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 7”

Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 6

Żaden z pacjentów otrzymujących dawki wektora adenowirusowego o szacowanej wielości infekcji 1, 10 lub 100 (kohorty 1, 2 i 3) nie miał lokalnych objawów lub objawów. Dwaj pacjenci (pacjenci 10 i 12) w grupie 4 (grupa z najwyższą dawką) wykazywali objawy i objawy działania toksycznego w ciągu 12 do 24 godzin po podaniu dawki. Jeden pacjent (pacjent 10) miał ból ucha i zapalną błonę bębenkową; drugi (pacjent 12) miał ból szczęki i czułość kąta żuchwy (węzłowa); objawy te występowały po stronie ipsilateralnej w miejscu podania wektora. Kontrola wzrokowa przez specjalistę od ucha, nosa i gardła, która nie była świadoma schematu dawkowania i objawów u pacjentów, wykazała jednostronne stwardnienie błony śluzowej nosa i zwiększenie wrażliwości śluzówki i wydzieliny, które były ograniczone do nozdrza traktowanego wektorem. Maksymalne objawy i objawy wystąpiły po 48 do 96 godzinach, a całkowite ustąpienie nastąpiło w ciągu trzech tygodni. Continue reading „Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 6”

Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 5

Przeciwnie, średnia podstawowa PD zmniejszyła się o 15,1 . 1,6 mV po podaniu wektora w najwyższej dawce (kohorty 4, w tym Pacjenci 10, 11 i 12, szacowana wielość infekcji, 1000). Nie stwierdzono istotnych zmian w PD nabłonka traktowanego nośnikiem w dowolnej kohorcie. Hamowanie przez Amiloride
Nie stwierdzono zmiany odsetka inhibicji podstawowego PD za pomocą amilorydu, blokera kanału sodowego po leczeniu wektorem lub podłożem w dowolnej kohorcie (hamowanie w kohorcie 4, 69,5 . 2,7% przed leczeniem wektorem i 68,5 . Continue reading „Kontrolowane badanie transferu genów adenowirusa-wektora w nabłonku nosa u pacjentów z mukowiscydozą ad 5”