Prawdopodobnie mysli on, ze jezeli chlopiec bedzie karany, jezeli otrzyma duza ilosc wskazówek i bedzie kontrolowany, wyrobi w sobie dyscypline wewnetrzna

Prawdopodobnie myśli on, że jeżeli chłopiec będzie karany, jeżeli otrzyma dużą ilość wskazówek i będzie kontrolowany, wyrobi w sobie dyscyplinę wewnętrzną. Nauczyciel myśli tak prawdopodobnie, dlatego, że są to pojęcia, które na ogół mają ludzie o dyscyplinie i jej znaczeniu. Powszechne pojęcia o dyscyplinie, podobnie jak wiele popularnych pojęć o ludzkim postępowaniu, opierają się częściowo na zdrowych zasadach a częściowo na pobożnych życzeniach. Na przykład prawdą jest, że dzieci potrzebują kierownictwa i kontroli, lecz jest rzeczą nieprawdopodobną, by nauczyły się samokontroli i kierowania sobą, jeśli stale i na każdym kroku są kontrolowane i kierowane. Trudność polega na tym, że najłatwiejsze jest narzucenie kontroli niż pomoc dzieciom w kontrolowaniu siebie samych. Continue reading „Prawdopodobnie mysli on, ze jezeli chlopiec bedzie karany, jezeli otrzyma duza ilosc wskazówek i bedzie kontrolowany, wyrobi w sobie dyscypline wewnetrzna”

Ucza sie równiez znajdowac przyjemnosc w pewnosci i stalosci, która sie rozwija, gdy „struktura” jest w znacznej mierze wytworzona i utrzymana przez nauczyciela

Uczą się również znajdować przyjemność w pewności i stałości, która się rozwija, gdy struktura jest w znacznej mierze wytworzona i utrzymana przez nauczyciela. Gdy uczą się pracować i myśleć, jako zespół, słuchać jeden drugiego, nie rozmawiać, kiedy mówią inni, i brać na siebie w pewnej mierze odpowiedzialność kierownictwa, stają się stopniowo zdolni brać coraz większy udział w kierowaniu i kontroli oraz tworzyć własną formę. Gdy dzieci stają się bardziej dojrzałe, nabywają nie tylko umiejętności koniecznych dla samokontroli i samodzielnego kierowania sobą, lecz również rozwijają postawy polegające na tym, że wolą pracę w grupach wewnętrznie zdyscyplinowanych i pragną wyrabiać w sobie własne normy dyscypliny wewnętrznej. Jednakże nawet wtedy, gdy dzieci są gotowe w dużym stopniu kierować sobą, jak na przykład, gdy są w okresie dojrzewania, odczuwają potrzebę oparcia się o dorosłego, którego można by prosić o rad ę lub uczuciowe poparcie i do którego ma się dostęp w wypadkach nagłej potrzeby. Ponadto wzrost dyscypliny wewnętrznej i stałości czy nawet krzywa wzrostu nie są ciągłe, ani też dzieci nie zawsze przyjmują pomoc dorosłych, nawet wtedy, gdy odczuwają naglącą potrzebę. Continue reading „Ucza sie równiez znajdowac przyjemnosc w pewnosci i stalosci, która sie rozwija, gdy „struktura” jest w znacznej mierze wytworzona i utrzymana przez nauczyciela”

Przewage kary w podejsciu do problemów dzieci wykazuja badania Carola J

Przewagę kary w podejściu do problemów dzieci wykazują badania Carola J. Henninga, przeprowadzone wśród 225 dyrektorów szkół średnich w stanach Iowa, Missouri i Nebraska, Połowa dyrektorów oznajmiła, że stosuje kary fizyczne, lecz zapewniali, że czynią to rzadko. Woleli opisane powyżej psychologiczne metody kar. Tylko dwóch dyrektorów oświadczyło, że przy niewłaściwym zachowaniu się ucznia stosowali coś innego niż karę. Jeden powiedział, że szkoła próbowała poznać, jakie trudności ma winowajca, i podsunąć mu coś, co go interesuje, w czym mógłby celować, a drugi że szkoła starała się zrozumieć środowisko każdego dziecka i tło jego postępowania, a następnie prowadziła rozmowy z winowajcą i z jego rodzicami, jeżeli było to konieczne. Continue reading „Przewage kary w podejsciu do problemów dzieci wykazuja badania Carola J”

DYSCYPLINA NARZUCONA PRZEZ SAMEGO SIEBIE

DYSCYPLINĄ NARZUCONA PRZEZ SAMEGO SIEBIE. Ważną rzeczą jest mieć na uwadze, że ostatecznym celem jest dyscyplina wewnętrzna. Gdy dzieci nauczyły się dostosowywać do zaleceń os-oby dorosłej, przeszły pomyślnie poprzez jedno stadium społecznej i psychicznej dojrzałości; gdy dostosowują się do zaleceń swojej grupy, znajdują się w bardziej zaawansowanym stadium rozwoju. O ile jednak mają stać się odpowiedzialnymi i myślącymi obywatelami, muszą się nauczyć, jak przyczyniać się do rozwoju wzorów postępowania grupy oraz jak dostosowywać się do nich, czasami wzory postępowania, jakie grupa nakłada na swoich członków, są niemądre. Jednostka, która nie nauczyła się zastanawiać nad sensem swego postępowania, nie ma innego wyboru, jak dostosować się do wymagań grupy, podczas gdy osoba, która umie ocenić zarówno swoje wzory postępowania, jak i wzory postępowania grupy, może przyczynić się do rozwoju nowych i lepszych wzorów postępowania grupy. Continue reading „DYSCYPLINA NARZUCONA PRZEZ SAMEGO SIEBIE”

A Pharmacogenetic versus Clinical Algorithm for Warfarin Dosing AD 8

Dwie próby sugerujące możliwą korzyść były również ograniczone przez dużą liczbę przypadków przerwania 6 i porównanie z dawkowaniem nie opartym na algorytmach.8 Poprzednie badania również zakwalifikowały albo czarnych pacjentów6-8, albo minimalną liczbę czarnych pacjentów5 (w sumie 3) (Anderson J: komunikacja osobista). Średni odsetek czasu w zakresie terapeutycznym 45% w naszym badaniu jest podobny do tego w innych badaniach, biorąc pod uwagę zakres INR zastosowanych do obliczeń oraz czas i czas trwania terapii (tabele S9A i S9B w dodatkowym dodatku ) .5,10,24,25 W przeciwieństwie do poprzednich badań, w których stosowano tylko wyjściowy algorytm oparty na genotypie, w naszym badaniu zastosowano zarówno algorytm dawkowania jak i algorytm zmiany dawki. Niedawne badanie porównujące podobny algorytm inicjacji z połączonym algorytmem inicjacji i weryfikacji nie wykazało żadnego wpływu na procent czasu w zakresie terapeutycznym z dodatkiem algorytmu zmiany.
Istnieje kilka pytań, na które nasze badanie nie miało odpowiedzieć. Continue reading „A Pharmacogenetic versus Clinical Algorithm for Warfarin Dosing AD 8”

A Pharmacogenetic versus Clinical Algorithm for Warfarin Dosing AD 7

Algorytmy kierowane genotypem lepiej radziły sobie z przewidywaniem dawki podtrzymującej wśród pacjentów nieczarnych niż wśród pacjentów rasy czarnej. Podawanie dawki w ciągu pierwszych 4 tygodni było rzadkie, występowało tylko w 3,9% dawek w grupie kierowanej genotypem i 3,6% w grupie klinicznie kierowanej; stawki nadpisań nie różniły się w zależności od rasy. Zdarzenia niepożądane
Tabela 3. Tabela 3. Continue reading „A Pharmacogenetic versus Clinical Algorithm for Warfarin Dosing AD 7”

Edoksaban w porównaniu z warfaryną u pacjentów z migotaniem przedsionków AD 9

Analizy podgrup badające związki pomiędzy bezpieczeństwem, skutecznością i zmniejszeniem dawki (w porównaniu z brakiem zmniejszenia dawki) wykazały nawet większe zmniejszenie krwawienia z edoksabanem w porównaniu z warfaryną wśród pacjentów, którzy zostali poddani zmniejszeniu dawki bez widocznej utraty skuteczności (Fig. S3 i Ponadto modyfikacje dawek były dozwolone po randomizacji, ponieważ czynniki wpływające na klirens leku mogą zmieniać się w czasie. Edoksaban wydawał się być bezpieczny, nie wykazywał nieoczekiwanych skutków ubocznych, miał mniej skutków ubocznych niż warfaryna (w porównaniu z medianą czasu w zakresie terapeutycznym 68,4% okresu leczenia) i miał korzystny wynik kliniczny netto. Chociaż obecnie nie jest dostępne swoiste antidotum dla edoksabanu, czynniki hemostatyczne odwracają jego działanie przeciwzakrzepowe.16 Dostępność wiarygodnego testu czynnika Xa17 i specyficznych strategii odwrócenia 18 w pilnych sytuacjach klinicznych może potencjalnie poprawić profil bezpieczeństwa edoksabanu, ale żadna konkretna strategia nie jest dobrze przyjęta w praktyce w tym czasie. Continue reading „Edoksaban w porównaniu z warfaryną u pacjentów z migotaniem przedsionków AD 9”