Terapia Sirolimus u niemowląt z ciężką hiperinsulinemiczną hipoglikemią AD 2

Charakterystyka pacjenta i ocena odpowiedzi na leczenie za pomocą Sirolimus. Tabela 2. Tabela 2. Dane kliniczne i biochemiczne w diagnozie, w wyładowaniu oraz w 24, 36 i 52 tygodniu życia. Czterech kolejnych pacjentów z ciężką hipoglikemią hiperinsulinową, którzy nie reagowali na maksymalne dawki diazoksydu (20 mg na kilogram na dzień) i oktreotydu (35 .g na kilogram dziennie), rekrutowano do udziału w badaniu. Charakterystykę pacjentów przedstawiono w Tabeli 1. Wszyscy pacjenci mieli ciężką objawową hipoglikemię (związaną z napadami padaczkowymi, słabym żerowaniem i drażliwością) w 1. dniu życia w lokalnym szpitalu, co wymagało przeniesienia do naszego ośrodka w celu dalszej opieki. Wprowadzono centralny cewnik żylny i podawano wysokie dawki dekstrozy i dożylnego glukagonu w celu ustabilizowania poziomu glukozy we krwi ponad 63 mg na decylitr (3,5 mmol na litr). Rozpoznanie hipoglikemii hiperinsulinowej potwierdzono za pomocą standardowych testów (Tabela 2). 10 Ponieważ nie było odpowiedzi na maksymalne dawki diazoksydu i oktreotydu u któregokolwiek z czterech pacjentów, nasz standardowy protokół wymagałby subtotalnego wycięcia trzustki dla wszystkich pacjentów. z nich. Dlatego też zrekrutowaliśmy te niemowlęta do naszego badania. Badanie genetycznych mechanizmów hipoglikemii zostało zatwierdzone przez komitet ds. Etyki badań w Great Ormond Street Hospital w Londynie. Zatwierdzenie do badania uzyskano również od komitetu ds. Leków i terapii w szpitalu. Przeprowadzono szczegółowe rozmowy z rodzinami, wyjaśniono korzyści i zagrożenia wynikające z protokołu badania, po czym rodzice wyrazili pisemną, świadomą zgodę. Protokół jest dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu pod adresem.
Testowanie
Genomowy DNA ekstrahowano przy użyciu standardowych metod. Regiony kodujące i konserwowane miejsca składania ABCC8, KCNJ11 i HNF4A zamplifikowano za pomocą testu reakcji łańcuchowej polimerazy, a produkty sekwencjonowano na sekwenatorze kapilarnym ABI 3730 (Applied Biosystems). Jeśli nie zidentyfikowano żadnej mutacji, testy na częściową lub całkowitą delecję genu przeprowadzono za pomocą multipleksowej amplifikacji sondowania zależnej od multipleksu.11 Przebadaliśmy również pod kątem niedawno zidentyfikowanej głębokiej intronowej, ukrytej mutacji założycielskiej w ABCC8.12.
Aby potwierdzić chorobę rozlaną, skanowanie z użyciem tomografii emisyjnej (PET) z użyciem fluor-18-L-dihydroksyfenyloalaniny (18F-DOPA) przeprowadzono u trzech z czterech pacjentów. Czwarty pacjent miał homozygotyczną mutację ABCC8, która silnie sugeruje chorobę rozlaną; w związku z tym skanowanie 18F-DOPA-PET zostało uznane za niepotrzebne u tego pacjenta.
Leczenie
Wszyscy pacjenci otrzymywali syrolimus w początkowej dawce 0,5 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała na dobę (w jednej lub dwóch dawkach)
[więcej w: tętniak wątroby, zus sanatoria lista oczekujących, stomatologia mokotów ]

Powiązane tematy z artykułem: stomatologia mokotów tętniak wątroby zus sanatoria lista oczekujących